Ik denk dat iedereen mij stom vindt

Lisa is na elk feestje bang dat ze de verkeerde dingen heeft gezegd en dat mensen haar niet mogen.

De lockdown was een heerlijke rustperiode

Ik vond het fantastisch om zo lang thuis te zitten. Geen vreemde mensen, geen druk om de beste versie van mezelf te laten zien omdat ik naar school of feestjes toe moest, maar gewoon even rust. Ik hoefde me geen zorgen te maken over de mening van anderen of hun oordelende blikken.

Alles mag weer

Maar nu mag alles weer: ik moet naar school, werken en een sociaal leven proberen te onderhouden. Dit veroorzaakt veel stress en sombere gedachten. Na een gezellige avond met mijn vriendinnen ben ik vaak lang aan het piekeren of ik wel leuk genoeg heb gedaan, of ik niet sommige vriendinnen te weinig of juist te veel heb gesproken of dat ik de verkeerde dingen heb gezegd. Ergens weet ik wel dat het mijn vriendinnen zijn en dat ik me hier niet zorgen om zou hoeven te maken, maar ik doe het toch.

Angst

Ik ben bang om iets verkeerds te zeggen, bang dat mensen mij niet leuk vinden en bang dat ik geen vrienden overhoud. Elke keer dat ik mensen buiten mijn huishouden zie ben ik de avond en dag erna hiermee bezig. Piekeren is ondertussen een wekelijkse tot dagelijkse bezigheid en het bezorgt mij erg veel stress en kost bovendien veel tijd en energie. Ik ben te veel bezig met wat anderen van mij vinden en dit vind ik zeer belangrijk. Ik heb het gevoel dat ik altijd aan moet staan en er goed uit moet zien, omdat anderen dat van mij verwachten en mij anders niet leuk vinden.

Het leven lijkt wat grijzer

Omdat ik hier zo veel mee bezig ben, lijken alle leuke dingen in mijn leven ook wat grijskleuriger. Van tevoren geef ik al een negatieve sfeer aan sociale activiteiten, wat ervoor zorgt dat ze me ook minder plezier geven. Zelf vind ik dit stom, want ik wil ook gewoon kunnen genieten van avonden met mijn vriendinnen of een keertje stappen in de stad. Maar ik ben voor en na de activiteit zó veel in mijn hoofd bezig dat het een stuk minder leuk wordt om dingen te gaan doen.

Mijn oplossing

Ik had het gevoel dat ik er iets mee moest, want ik voelde dat het niet de goede kant op ging. Mijn eerste optie was naar de huisarts gaan, want ik vond het niet fijn om met iemand te praten die dichtbij mij stond. Gelukkig bood de huisarts een luisterend oor en verwees ze me door naar de praktijkondersteuner. Zij is niet een psycholoog bij een echte praktijk, maar biedt onder de huisartsenpraktijk hulp. Ik ga om de week naar haar toe en met haar ben ik nu bezig met zelfacceptatie en bewustwording van mijn gedachten. Zo hoop ik dat ik meer kan gaan genieten van het leven en minder bang ben over de mening van anderen in de toekomst.

Lisa, 20 jaar