Leven in een leugen

Jeroen haalde zijn stage niet, maar durfde het thuis niet te vertellen. Lees hoe het leven in een leugen hem te veel werd.

Niemand wist dat ik mijn stage niet had gehaald

Jeroen had een half jaar stage gelopen voor niks. Hij had het niet gehaald en niemand wist hiervan of zocht contact op met Jeroen om te bespreken hoe het met hem ging en hoe hij verder kon gaan in zijn studie.

Shit, stage niet gehaald

Ik had mijn stage niet gehaald, dit durfde ik aan niemand te vertellen, ik wist niet wat ik moest doen en waar ik moest beginnen. Vanuit school zocht niemand contact met mij op over het feit dat ik de stage niet gehaald had en dat ik studiepunten miste en zelf zocht ik ook geen hulp van anderen. Ondertussen ging school door, ik had nog een half jaar lessen welke ik braaf volgde dus ik ging nog steeds naar school.

Ik vertelde dat ik het had gehaald

Thuis leek het daardoor alsof alles nog goed was. Aan iedereen vertelde ik dat ik mijn stage had gehaald en dat ik nu ‘gewoon’ les had, terwijl het in mijn hoofd pure chaos was. Ik loog dus over mijn school en kreeg steeds meer stress omdat er veel nieuwe opdrachten kwamen vanuit school. Ik wist niet wat ik moest doen met mijn niet gehaalde stage, want niemand wist ervan, het voelde alsof zelfs de hele school er niet van wist. Ik durfde het niet te vertellen omdat ik het gevoel had dat iedereen teleurgesteld in me zou zijn en mijn ouders zelfs boos zouden worden dat ik aan het falen was (wat in mijn hoofd dus zat).

Het werd steeds erger

Ik zocht zelf geen hulp en bleef in de leugen leven. Ik werd hierdoor steeds ongelukkiger en eenzamer, omdat ik het gevoel had dat ik er alleen voor stond. Dit heeft 2 tot 3 maanden geduurd voordat ik ook nieuwe schoolopdrachten niet meer inleverde. omdat ik in mijn hoofd school toch al niet meer ging halen. Dit begon ook sommige van mijn docenten op te vallen, zij waren de eersten die merkten dat iets niet klopte.

Hoe kom je hier uit?

Twee docenten zochten vaker contact met mij op omdat ze niks meer van mij vernomen en zich dus zorgen maakten. Zij stuurden mij een halve maand lang berichten die ik negeerde. Het was zo ongeveer de zevende mail die ze naar mij stuurden met de vraag: ‘Hoe gaat het met je?’. Dat was het moment dat ik de hulp aannam. Ik heb een lange mail uitgetypt met alles wat er gebeurd was en hoe ik mij écht voelde, iets wat ik aan niemand anders had verteld in de 3 maanden sinds ik mijn stage niet heb gehaald. De docenten hebben mij vervolgens begeleid in het vinden van de juiste hulp binnen en buiten school, waardoor ik ook het gesprek aan durfde te gaan met mijn ouders en vrienden. Dit kostte mij enorm veel moeite, maar ik ben enorm blij dat ik dit heb gedaan.

Hierdoor heb ik geleerd dat ik eerder om hulp kan vragen en dat mensen heel vaak bereid zijn om je nog een kans te geven, zolang je het er maar over hebt.

Jeroen, 22